Hier vind je oudere columns en teksten van mij

Telefoondienst

Het is donderdagochtend en ik ben druk bezig met een ingewikkeld dossier. De telefoon rinkelt en ik neem op. Een mevrouw meldt zich en vertelt dat zij op zoek is naar het telefoonnummer van de Sociale Verzekeringsbank, dat zij geen computer heeft en dat zij in de Gouden Gids ook het nummer niet kan vinden. Ze geeft aan dat ik vast wel een computer heb en of ik voor haar het nummer kan opzoeken. 

Gedurende de eerste 30 sec ben ik even uit het veld geslagen en verbaas mij over haar verzoek. Dan stel ik de vraag hoe ze dan bij ons terecht is gekomen, haar antwoord is nog verbazingwekkender: ze heeft in de Gouden Gids bij verzekeringen gekeken en daar stond het nummer van de Sociale Verzekeringsbank niet en dus heeft ze ons gebeld. Ik vind het nog steeds vreemd want onze bedrijfsnaam begint met een S en niet met een A maar misschien stonden wij op de plek waar zij de Sociale Verzekeringsbank meende te gaan vinden. 

Ik krijg een glimlach want het is wel een hele gekke situatie, ik opper nog dat ze, omdat ze wel een telefoon heeft, natuurlijk ook de telefoongids had kunnen bellen. Maar haar gedachtengang ging heel anders, dan moet ze namelijk 1822 bellen en dat kost € 0,90 per minuut met een starttarief van 4,5 cent! En ons bellen is goedkoper want ze heeft een abonnement waarmee ze onbeperkt kan bellen. 

Mijn glimlach veranderd in een grijns, wat een gekkigheid is dit. Ik tik ondertussen Sociale Verzekeringsbank in op de computer want ach we zitten in een dienstverlenend beroep en helpen doen we sowieso graag. Eerst lijkt het of er geen telefoonnummer staat maar uiteindelijk na wat doorklikken kom ik bij de telefoonlijst. Om haar het juiste nummer te geven stel ik de vraag waar het dan over gaat en ze legt mij uit dat ze zich afvraagt of een kind dat inwoont bij zijn ouders recht heeft op AOW en hoe dit belastingtechnisch zit want hij is tenslotte 67. Goed, zeg ik, dan geef ik u het telefoonnummer van de afdeling die over AOW gaat. Ze noteert het nummer en ik wens haar veel succes, dat wenst ze mij ook en we hangen op.

Wat een vreemde mensen zijn er toch! Dat haar helpen mij tijd en dus geld kost lijkt niet bij haar op te komen. Dienstverlening is gratis, toch?

Richting

Het is maandagavond en ik heb gezellig gegeten bij mijn ouders. Rond 10 uur rij ik naar huis. Via de Segbroeklaan, die nu weer vanaf de Goudenregenstraat toegankelijk is. Even verderop is het opletten geblazen want de Scheveningseweg is afgesloten en de kruising met de Professor Teldersweg heeft een slingerdeslang doorgang gekregen. Er staan allemaal mannetjes in fel oplichtende hesjes en ze wijzen met hun rood verlichte richtingaanwijzers waar je mag rijden en ook wanneer je mag rijden. Het gaat stapvoets maar we komen vooruit.

Dan door de Hubertustunnel, langs Renbaan Duindigt en bij de Bezuidenhoutseweg rechtsaf. Terwijl ik bij het verkeerslicht sta van de kruising met de Hofzichtlaan zie ik in de verte oranje knipperlichten. Omdat de weg verderop een bocht maakt is het nog niet duidelijk of deze knipperlichten aan mijn kant van de weg of aan de overkant staan. 

Ik rij voorzichtig door, de knipperlichten zijn op mijn weghelft, de koplampen van een enorme vrachtwagen schijnen mij tegemoet, verblindend zijn ze. Nog langzamer rijd ik richting de koplampen en dan zie ik weer een mannetje met een fel gekleurd hesje en een rood verlichte aanwijzer die omhoog wijst, ik minder vaart, tuur tegen het felle licht in om te zien wanneer de man mij een signaal geeft hoe ik moet rijden. Ineens ontwaar ik een hand links van hem die heen en weer beweegt. Ik stuur naar de linkerkant en doe mijn raampje open. Dan begint het korte twistgesprek. De man in kwestie zegt “ja en nou moet je dus gewoon doorrijden he!” Waarop ik, ondertussen flink geërgerd door dat felle licht dat gewoon zeer aan mijn ogen doet, antwoord “Als je alleen met je hand zwaait met achter je een vrachtwagen met flinke koplampen dan kan ik niet zien wat je wilt”. Want inmiddels heb ik door dat hij zijn rode richtingaangever gewoon in zijn borstzak heeft gestopt. Zijn antwoord is daarop “als je die vrachtwagen ziet weet je toch ook dat je er links voorbij moet!”. Ik zucht diep en roep hem alleen nog toe: “gebruik de middelen die je gegeven zijn om de richting aan te geven!!” en doe mijn raampje weer dicht.

Ik weet zeker dat mij een scheldkanonnade ten deel was gevallen als ik, hem negerende, op een drafje langs hem was gereden. Hij is op dat moment de autoriteit die aan moet geven hoe en waar ik kan rijden. Ik besloot die uitleg achterwege te laten en kon alleen nog denken aan de woorden van mijn vader: Gebruik gereedschappen waar ze voor gemaakt zijn. 

Even naar de film

Kaartje gekocht voor de film “Vincent van Gogh, of Wheatfields and clouded skies” in het Filmhuis. Ik nam een tram eerder dan strikt noodzakelijk. Slechts 1 halte verder moesten we er allemaal alweer uit en overstappen op bus 52 die ons naar het Centraal Station bracht. Bij het CS besloot ik te voet verder te gaan want het was nog maar 1 halte. Precies 5 minuten voor aanvang schoof ik in een stoel aan het begin van een half volle rij. Het was nog niet druk, dat werd het pas toen het licht uitging. De ene na de andere bezoeker kwam in het donker naar binnen en zocht stommelend een plekje. 

De film was al een tijdje bezig, en er schoven een man en vrouw met een maxi-cosy langs mij naar beneden. Hij ging direct zitten en keek naar het scherm. Zij zette de maxi-cosy op de grond, zette toen alle boodschappentassen links tegen de muur en vouwde de drie jassen op en legde die naast de tassen. De Maxi-cosy stond onderaan de trap waardoor de anderen met een grote stap erover heen of in het donker schuifelend er omheen moesten. Nadat ze beiden zaten hoorden we geritsel en steeg er een enorme warme etenslucht op. Ze gingen zitten eten! Zij had nog geen moment naar het scherm gekeken en was constant aan het rommelen. Ik probeerde mij ondertussen te concentreren op de film, toch bleef dat ‘gedoe’ daar beneden mijn aandacht trekken. Na een half uurtje begon de baby te piepen, etenstijd! Het snikken werd in de armen van mama gesmoord…. toch bleek dat niet van lange duur er werd nu harder gehuild. Ze nam de kleine nu toch maar mee naar buiten, misschien een schone broek? Na 10 minuten kwam ze terug en ging weer zitten, dat duurde niet lang want jawel de kleine liet weer van zich horen, mama weer naar boven en de zaal uit. Hij bleef ongeveer 15 minuten zitten en begon toen de spullen bij elkaar te rapen en ging ook naar buiten. Een zucht van verlichting klonk door de ruimte, nu zouden we toch ongestoord kunnen kijken…… tot de deur weer openging en zij, nu zonder kind en man, weer naar beneden sloop en de laatste minuten van de film nog heeft bekeken. 

Even naar de film…. het valt niet mee. 

Poen poen poen poen

Het liedje gaat verder met :’t zal je gedacht zijn wat je allemaal met poen kan doen’.
Maar dan moet het natuurlijk wel op je rekening staan! Door een ongelukkige digitale verwerking bij een van de grote banken van Nederland was er een heleboel poen ineens verdwenen. Ooit gebeurde dat bij mij door een creditcardbetaling toen we nog met van die doorslag velletjes werkte. Op vakantie in een restaurant betaald en de creditcard namen ze mee naar achteren en rits rats ze hadden een aantal extra velletjes afgedrukt. Teruggekomen in Nederland werden er een maand later flinke bedragen afgeschreven. Ik werkte toen nog bij een bank en wist de paden te bewandelen om het teruggedraaid te krijgen, het was ook duidelijk dat ik niet getekend had op de velletjes en ik had de creditcard nog in mijn bezit. Maar toch heeft het een aantal maanden geduurd voordat het bedrag teruggestort was.

Ook nu staan dus een heleboel mensen rood, het betreft namelijk drie miljoen transacties!
Er wordt door de bank al aangegeven dat men daar geen debetrente voor hoeft te betalen, de vraag die bij mij rijst is hoe ze dat gaan regelen. Want debetrente is automatisch ingeregeld en hoe scheid je dan een groep waarbij het bedrag dubbel is afgeschreven van de groep die gewoon rood zijn komen te staan door hun eigen uitgave-patroon. Gelukkig hoef ik daar niet over na te denken en bankier ik niet bij die bank.

Maar mijn ouders bankieren daar wel en aangezien ik voor hen de financiën in de gaten houd leek het mij verstandig even op de rekening te kijken of zij ook slachtoffer waren geworden. En jawel hoor ook bij hen was er een bedrag dubbel afgeschreven. Gelukkig was het bedrag ook alweer teruggestort, het lijkt erop dat het toch nog redelijk snel gecorrigeerd is. Opgelucht belde ik mijn ouders want zij zitten regelmatig naar het nieuws te kijken en ik kon mij voorstellen dat zij er zich zorgen over zouden maakten. Ik bel en krijg mijn vader aan de lijn, ik vertel hem het hele verhaal en dat zij inderdaad ook behoren tot de groep die getroffen zijn door de dubbele afschrijving maar dat het inmiddels al opgelost is. Mijn vader klonk tevreden met het nieuws maar wilde toch nog even weten om welk bedrag het ging. Nou Pap het was € 7,74 bij de Bruna in de Fahrenheitstraat. We moeten er samen smakelijk om lachen.

Zo’n dag

Daar zit ik dan en de meldingen, plaatjes en evenementen rondom Internationale Vrouwendag vliegen mij om de oren. Eerlijk? Ik heb er niet zoveel mee. Want als je het dan toch over gelijkheid wilt hebben waarom is er dan geen Internationale Mannendag? Het voelt toch weer als het in een hokje stoppen van mensen.

Heb ik er dan in mijn carrière nooit last van gehad dat ik niet hetzelfde behandeld werd als mijn mannelijke collega’s in de financiële dienstverlening? Ja vroeger, ik wist dat ik gewoon veel duidelijker moest laten zien dat ik geschikt was voor de functie anders was een promotie buiten bereik. Last van een glazen plafond? Ja ook, mijn direct leidinggevende vond het maar niets een vrouw op de hypotheekafdeling waar alleen maar mannen zaten. Maar ik vond een bankdirecteur die net zoveel redenen voor vond als tegen en besloot om mij toch die baan te geven. Kreeg ik hetzelfde betaald als mijn mannelijke collega? Vast niet maar dat had ook andere redenen, hij was al veel langer hypotheekadviseur en stukken ouder dan ik. Bij de bank werkten we met salarisschalen en daar werd je op ingedeeld. Werden mannen stelselmatig hoger ingedeeld? Geen idee en ik hield mij daar ook niet mee bezig, ik wilde mijn werk goed doen en als mijn werkgever niet een salaris bood waar ik tevreden mee was dan nam ik de baan gewoon niet aan.

Inmiddels werk ik al jaren met veel plezier in mijn eigen bedrijf dat ik samen run met een man, op basis van gelijkheid en 50/50 verdeling. Toch ben ik van mening dat mannen en vrouwen gewoon niet helemaal gelijk zijn en elkaar daarom zo mooi kunnen aanvullen. Waar de een strak en streng kan zijn heeft de ander de ruimte om flexibel en meelevend te zijn. En dat kan in iedere situatie verschillen, dan ik dan hij en zo zeilen wij door het werkende leven.

Natuurlijk ben ik mij ervan bewust dat in een heleboel gevallen die gelijkheid er niet is en dat er nog heel wat stappen genomen moeten worden om die gelijkheid als normaal in de maatschappij te zien. Onafhankelijk van welk geslacht je bent, welke etniciteit je hebt en of je wellicht een beperking hebt, je verdient loon naar werken! Als dat nou de leidraad wordt binnen de arbeidsmarkt dan zijn we in 1 klap van al dat “ja maar hij” af!

Voor paal

Sinds een aantal maanden is men in de bloemenbuurt bezig met het vervangen van de riolering en vernieuwen van het straatbeeld. Nou zou je denken dat de gemeente daar goed over nagedacht heeft en een knappe kop op de plannen heeft gezet, net als een slimme uitvoerder en projectmanager. Het zijn natuurlijk gemeentelijke aanbestedingen en dus wil je als gemeente geen flater slaan. Zou je denken.

De eerste signalen waren veelbelovend. Een prachtige brochure met het stratenoverzicht, een tijdsplanning van de afsluiting en de omleidingen. Zelfs een app en een website. Toe maar, de toekomst is hier en nu. Zou je denken.

Helaas bleek na een paar weken dat het toch een beetje anders liep dan gedacht. De machine die de straatstenen als een matje zou neerleggen was niet de juiste breedte hetgeen betekende dat er toch weer mannetjes op hun knieën vakwerk moesten leveren. Het moge duidelijk zijn dat vakmensen hard nodig zijn en dat we daar in de nabije toekomst heel wat handjes en voetjes zullen gaan missen. De generatie die het vak nog met de handen geleerd heeft is inmiddels in de 60 en zij slaan straks een andere weg in.

Het viel mij op bij het leggen van de stoepranden dat de Irisstraat erg smal werd. Gezichtsbedrog werd mij bezworen. Ik parkeer daar regelmatig als ik op bezoek ga bij mijn ouders en had er toch een hard hoofd in want het was voorheen al zo smal. En jawel op een goed moment belde mijn moeder met de mededeling dat ik gelijk had en dat de stoepen toch smaller werden gemaakt. Bewoners hadden geklaagd dat inparkeren godsonmogelijk was geworden zonder de auto’s van de buren flinke deuken te bezorgen.

Inmiddels zijn de straten weer hun normale smalle omvang. Toch is er nog een dingetje dat niet echt lekker is gegaan. Toen ik door de Klimopstraat liep, waar ze nu speciale parkeerhaventjes hebben aangelegd, viel mij de vreemde plaatsing van een lantarenpaal op. Die stond middenin een parkeervak waar maar 1 auto in zou passen. En dat lukt nu dus niet. Ik dacht dat dat soort zaken alleen in films en humoristische series voorkwam maar in dit geval staat de Haagse gemeente flink voor paal.

 

Niet parkeren wegens evenement

De borden worden al de hele week overal in de stad geplaatst. De route ligt al jaren vast maar dit keer is er toch het een en ander veranderd. Wellicht is het sjouwen met de cadeaus toch te zwaar over de lange route. En ja ook alle opbrekingen in de stad zorgen natuurlijk voor onverwachte obstakels en dat betekent je flexibel opstellen en een andere route plannen.
Dat de dagen donkerder en natter worden doet mijn hartje altijd weer sneller kloppen want dan nadert de feestdag met rasse schreden, ieder jaar zeg ik weer dat ik er niet aan doe. Maar ja naarmate die dag dichterbij komt slaat de twijfel altijd weer toe. Want heb ik er eigenlijk wel zin in?Al dat gedoe en die drukte. Er moeten versnaperingen komen, drankjes ingekocht worden. Het is veel werk en ik word er ook niet jonger op.

Maar het is toch vooral de gezelligheid met elkaar die de doorslag geeft. De vraag is wat men dragen zal. Ieder jaar borrelt de discussie weer op, wel schmink of geen schmink het blijft een lastig iets. Want je wilt ook niemand voor het hoofd stoten en zelf eigenlijk ook wel een beetje knap voor de dag komen. Ik denk dat ik dit jaar voor een meer natuurlijke teint ga.

Ok de route wordt dus al afgezet en dit weekend gaat het dan eindelijk gebeuren. Ik kan er bijna niet van slapen, vol verwachting klopt mijn hart. Wat ik alleen niet zo goed begrijp is dat de route eindigt bij het plein. Waarom zouden ze toch iedere keer voor het plein kiezen? Het is er koud en winderig en waarschijnlijk dit jaar ook nog eens nat! Dat er veel mensen terecht kunnen snap ik wel maar ach zoveel mensen verwacht ik eigenlijk niet.

Nou ja ik wachtte het gewoon geduldig af en 18 november werd het weer een enorm evenement….. op mijn verjaardag.

Genderneutraal

Ik krijg er de kriebels van als ik de kreet genderneutraal hoor. Waar is ons onderscheidend vermogen gebleven?
Zijn er ineens geen mannen, vrouwen, meisjes en jongens meer? Zijn de borsten, baarmoeders en penissen ineens verdwenen? Wat is de reden dat we in een soort van ontkenningsfase schieten?

Het is hetzelfde als een aantal jaren geleden dat iemand ineens verkondigde “ik zie geen zwart of wit, voor mij is iedereen gelijk” en daar gaat het volgens mij nu net mis. Want wat is een schilderpalet zonder alle verschillende kleuren en nuances, de tonen, de warme en koude kleuren, de sprankelende en de wat minder aanwezige kleuren. Ze hebben allemaal een functie. Vooral bij schilderen bestaat het een bij de gratie van de ander, wat licht is en wat donker is versterkt elkaar, complementaire kleuren, primaire kleuren ze zijn allemaal van even groot belang voor de kunstenaar. Juist die verschillen, juist die kleuren het maakt het leven mooier. En in mijn ogen geldt dat ook voor de natuur, de bloemetjes en de beestje waar wij als mens gewoon toe behoren.

Natuurlijk begrijp ik de intentie wel, er zou geen waardeoordeel moeten hangen aan het feit of je als jongetje of als meisje bent geboren, er zou geen vaste rolverdeling hoeven zijn als je dat niet wilt, de vrijheid om te kiezen in welke kleuren jij je hult of in welke kleding jij je graag vertoont moet jouw keuze zijn en blijven. Dit doet niets af aan het feit dat je een mens bent. Een mens van vlees en bloed, eentje met borsten of eentje met een penis, of in sommige gevallen zelfs allebei of met minder. Je ogen sluiten voor die verschillen lijkt mij een beslissing die maakt dat je jezelf tekort doet. Als je al geen hokjes denken meer wilt DOE DAT DAN GEWOON NIET, maar ga er niet weer een term voor bedenken die de hele hopsa weer in een hoekje drukt. Dat spastische gedoe maakt dat iedereen er toch meer last van heeft dan gemak en ja er is nog een hoop te winnen op het gebied van tolerantie naar elkaar toe, maar laat dat ons niet al onze prachtige kleurige vormen van de mensheid ontnemen. Erken wie je bent! We zijn een mensenras met vele vormen en vele kleuren en daarin zit nou net de lol van het leven. Allen even waardevol!

Het grote gebaar

Ineens viel het mij op, er zijn kleine dingen in het leven die ergernis of gemak kunnen veroorzaken. Een van die kleine dingen is richting aangeven. Het is sowieso lekker als iemand aangeeft waar hij of zij naar toe wil maar vooral in het verkeer is dat heel erg prettig.

Op een ochtendritje naar kantoor viel het mij weer op. De automobilisten die tijdig richting aangeven, zij die dat doen op het moment dat ze die richting al uitgaan en degenen die het rotsvaste vertrouwen hebben dat de andere weggebruikers wel kunnen ruiken wat hun volgende manoeuvre gaat worden. Niks nieuws onder de zon en ja de ergernis blijft maar wat doe je eraan, een standje geven?

Ook zijn er nogal wat verschillende manieren van hand uitsteken. Je hebt de fietser die de arm strak en weids recht uitstrekt in de richting van de te vervolgen weg, de fietser die dit ook doet maar de arm schuin naar boven of naar beneden houdt. En dan de fietser die het stuur niet los durft te laten, daar gaat een vingertje van het stuur en jij moet daar dan alert op zijn want wee je gebeente als je het niet gezien hebt en ze over je motorkap rollen. Jij bent dan de sigaar want zij zijn de ‘zwakkere verkeersdeelnemer’ en dus eigenlijk altijd onschuldig. Sterker nog ze hoeven maar gewoon om te vallen naast je auto, zonder dat er sprake is van een botsing, omdat ze geschrokken zijn van je knipperlicht terwijl je gewoon stilstaat, je bent als sterkere verkeersdeelnemer schuldig!

Terug naar de gebaren, de elleboog in de zij en wijzende vinger, de hand omhoog en de opgestoken duim als je gestopt bent omdat je je afvraagt waar de fietser heen wil.

Hoe komt het dat de een zo duidelijk richting aangeeft en de ander gedachteloos (of geheel opgaand in de Smartphone) door het verkeer laveert? Is het nature of nurture?

Of zou het te maken hebben met eerdere ervaringen? Zij die aangereden zijn steken voortaan heel duidelijk hun hand uit en zij die dat (nood)lot nog niet ten deel is gevallen wagen het erop?

Laat het grote gebaar zich ook in het verkeer manifesteren, duidelijkheid is veiligheid!

plaatje van Veilig Verkeer Nederland

 

 

Pulchri, 170 jaar

170 jaar tegen de klippen op tekenen en schilderen en inmiddels ook boetseren, beeldhouwen, video- en fotografie en installaties. Als er in die 170 jaar één ding niet is veranderd dan is het dat de Vereniging om verjonging schreeuwt. Misschien niet 170 jaar maar toch. En dit jaar dan eindelijk het jeugd- en jongerenlidmaatschap. De oplossing? Jong geleerd is oud gedaan, wie hier als kind rondliep komt vaak terug en wordt lid. Maar wat is er nog meer nodig om deze Vereniging de volgende 170 jaar te doen doorstaan? Is het de drempel voor exposeren die voor kunstenaarsleden naar beneden moet, vooral openingsdrankjes kosten menig (jong) kunstenaar de kop. Ook de sociëteit schiet te kort, slechts zelden kunstenaars gezamenlijk zien eten en over kunst filosoferen, elkaar uitdagen, inspireren. De liefde voor de kunst gaat ook door de maag! Een eenvoudige lekkere hap tegen redelijke prijs, het wordt gemist. Het huis van Mesdag weer voor de kunstenaars! Weg gezapigheid! Welkom kruisbestuiving, synergie en inspiratie! Kunst op nr. 1!

 

foto door Pulchri

Deze column van maximaal 170 woorden heb ik geschreven voor de wedstrijd in het kader van de 170ste verjaardag van Pulchri Studio. Van alle 25 deelnemende columns is een klein handzaam boekje verschenen.