Pak op dat penseel 2019

Altijd in november doet Liesbeth van Keulen van de Portretacademie te Amsterdam een online portretschilderochtend getiteld Pak op dat penseel. Het staat een ieder vrij daar aan deel te nemen en ik kan je vertellen het is heel erg leuk om te doen. Er zit een model bij haar in het atelier en die ga je schilderen, dit model beweegt net als een regulier model en knippert ook en ja de stand is niet altijd helemaal 100% hetzelfde, dus een heerlijke uitdaging. Het duurt van 10 tot ongeveer 13.00 uur en er zitten pauzes in. Vorig jaar zat Fleur en ik heb alleen nog naderhand wat kleine toevoegingen gedaan omdat mijn olieverf nog niet droog was. Hier mijn eindresultaat.

Verbeeld je!

Ik maak mij zorgen om mijn medemens. Is het nodig? Misschien niet maar soms dan denk ik NEEEE fout!! Doet dat nou niet, maar wie ben ik om een ander te corrigeren en aan te geven dat zij een verkeerde keuze maken?

In dit specifieke geval heeft het ook alles te maken met MoNo, de actie van Veilig Verkeer Nederland om je mobiel uit te doen terwijl je auto rijdt. Gewoon even je koppie bij het verkeer. Ik heb al eens eerder geschreven over het tenen krommende gedrag van medeweggebruikers, de mascara-opbrengers en scheerders via het achteruitkijkspiegeltje. Daar is dat ding niet voor, dat ding zit daar zodat je kunt zien wat er achter je auto gebeurt. 

En wat valt mij nu op? Vloggen is helemaal in, vooral doen zou ik zeggen als je zo nodig moet, maar dan vanachter een tafel of vanuit een luie stoel, maar niet in je auto terwijl je achter het stuur zit. Er wordt nu gecontroleerd op het bedienen van een mobieltje in je auto, er is zegge en schrijven 1 apparaat in Nederland die dat nu kan. Maar een telefoon op je dashboard bevestigen (ja dan ben je handsfree) en dan steeds schuin naar beneden kijken terwijl je je wijsheden de wereld in slingert  is ook levensgevaarlijk!!!! Daar komen brokken van!

En dus maak ik mij zorgen want ik zie het ook steeds meer vrienden en bekenden van mij doen, sterker nog zelfs bekende Nederlanders doen het en komen er (vooralsnog) mee weg. 

Wees nou toch wijs en denk na over je eigen en andermans veiligheid, een telefoontje in je auto snap ik als je je navigatie nodig hebt maar waarom in hemelsnaam moet je tegen een schermpje kletsen terwijl je auto rijdt? Omdat je niks anders te doen hebt? Nou mijns inziens heb je voldoende te doen, wat dacht je van je aandacht houden bij al die fietsers en bezorg-brommertjes die overal dwars doorheen menen te moeten scheuren en iedereen de stuipen op het lijf jagen. De moeders met dartele kindertjes die willen oversteken, de senioren die zich wat langzamer voortbewegen bij het oversteken.

Laat jij nou gewoon de wijste zijn en houd je aandacht bij het verkeer, er gaat al genoeg verkeerd in de wereld. Verbeeld je, voor je het weet ligt er iemand over je motorkap en krijg je die beelden nooit meer van je netvlies. 

 

Ontheemd

Ineens slaat het noodlot toe. De brandweer geeft aan kortsluiting in de droger, mijn grootste angst al jaren. Reden waarom ik mijn machines niet laat draaien als ik er niet ben, zo ook deze keer. Maar waar ik geen rekening mee had gehouden is dat de stroom niet van het apparaat af is als het programma klaar is. Waarschijnlijk hebben modellen van nu dat wel maar die van mij dus niet. 

Een hoop rook en roet maken dat mijn 2e etage onbewoonbaar is en ik bivakkeer 3 weken bij mijn ouders waarna ik mijn intrek kan nemen in een huis verderop in de straat. De bewoners gaan 4 maanden met hun kind en de caravan door Europa reizen. Een geluk bij een ongeluk.

De eerste weken ben je bezig met alles regelen en pas later zakt de omvang van de narigheid tot diep in je botten. Je bent niet dakloos maar wel ontheemd. Als ik bij familie of vrienden ben zit mijn huis in mijn hoofd zoals het was. De bank, de stoelen en vooral mijn heerlijke hemelbed. Als iemand iets nodig heeft roep ik al gauw oh dat heb ik wel, waarna direct de realisatie volgt dat al mijn spullen opgeslagen liggen en ik er niet bij kan en mijn hulp dus niet geboden kan worden. Dan de momenten dat je op kantoor een hele drukke dag hebt gehad en je verlangt naar je favoriete plek op de bank met je boek en een kop thee, je kunt het zo voor je zien….. oh nee, ik verblijf in een logeerhuis, het malle is dat die klap steeds weer komt.

Het missen van mijn spullen is soms lastig maar emotioneel heb ik daar veel minder last van. De echte energievreter is dat ik niet THUIS kan zijn, mijn eigen deur dicht kan trekken en er gewoon even niet kan zijn. Uit balans heet dat en zo voelt het ook. En dan dringt langzaam ook tot mij door hoe dat met al die mensen moet zijn die allemaal ontheemd zijn, van hot naar her moeten zeulen met hun spullen omdat er nog geen vaste plek voor ze is. Die roeien voor hun leven, die angstige dagen beleven op een klein bootje op zee en dat er dan mensen zijn die daarover beslissen dat ze niet geholpen en gered mogen worden. Ik word er zo mogelijk nog akeliger van. 

Ik ben ontheemd maar er is een plek om even te logeren, ik ben ontheemd maar mijn sociale netwerk steunt mij en ‘red’ mij. Hoe vele malen erger is het voor hen die niet door een droger maar door een regime verjaagd zijn, hoe gaan we die te logeren krijgen en zorgen dat ook zij weer een eigen thuis hebben? 

Een nieuwe aanpak!

Hallo allemaal,

Na jarenlang op de site van het columnistenplatform mijn teksten te hebben gedeeld is het nu tijd voor een eigen site. Hierbij kan ik zowel mijn teksten als mijn schilderijen aan de wereld tonen. Maar eerst deze site opbouwen, dus nog even geduld voordat het echt is wat het kan zijn.

Groetjes

Yvonne