Ontheemd

Ineens slaat het noodlot toe. De brandweer geeft aan kortsluiting in de droger, mijn grootste angst al jaren. Reden waarom ik mijn machines niet laat draaien als ik er niet ben, zo ook deze keer. Maar waar ik geen rekening mee had gehouden is dat de stroom niet van het apparaat af is als het programma klaar is. Waarschijnlijk hebben modellen van nu dat wel maar die van mij dus niet. 

Een hoop rook en roet maken dat mijn 2e etage onbewoonbaar is en ik bivakkeer 3 weken bij mijn ouders waarna ik mijn intrek kan nemen in een huis verderop in de straat. De bewoners gaan 4 maanden met hun kind en de caravan door Europa reizen. Een geluk bij een ongeluk.

De eerste weken ben je bezig met alles regelen en pas later zakt de omvang van de narigheid tot diep in je botten. Je bent niet dakloos maar wel ontheemd. Als ik bij familie of vrienden ben zit mijn huis in mijn hoofd zoals het was. De bank, de stoelen en vooral mijn heerlijke hemelbed. Als iemand iets nodig heeft roep ik al gauw oh dat heb ik wel, waarna direct de realisatie volgt dat al mijn spullen opgeslagen liggen en ik er niet bij kan en mijn hulp dus niet geboden kan worden. Dan de momenten dat je op kantoor een hele drukke dag hebt gehad en je verlangt naar je favoriete plek op de bank met je boek en een kop thee, je kunt het zo voor je zien….. oh nee, ik verblijf in een logeerhuis, het malle is dat die klap steeds weer komt.

Het missen van mijn spullen is soms lastig maar emotioneel heb ik daar veel minder last van. De echte energievreter is dat ik niet THUIS kan zijn, mijn eigen deur dicht kan trekken en er gewoon even niet kan zijn. Uit balans heet dat en zo voelt het ook. En dan dringt langzaam ook tot mij door hoe dat met al die mensen moet zijn die allemaal ontheemd zijn, van hot naar her moeten zeulen met hun spullen omdat er nog geen vaste plek voor ze is. Die roeien voor hun leven, die angstige dagen beleven op een klein bootje op zee en dat er dan mensen zijn die daarover beslissen dat ze niet geholpen en gered mogen worden. Ik word er zo mogelijk nog akeliger van. 

Ik ben ontheemd maar er is een plek om even te logeren, ik ben ontheemd maar mijn sociale netwerk steunt mij en ‘red’ mij. Hoe vele malen erger is het voor hen die niet door een droger maar door een regime verjaagd zijn, hoe gaan we die te logeren krijgen en zorgen dat ook zij weer een eigen thuis hebben?