Dilemma

Gedachteloos loop ik door het kleine winkelstraatje bij het Julianaplein. Links van mij valt mij een mevrouw op die achter haar rolstoel loopt. Ik merk een gevoel van respect omdat zij kennelijk aan de beterende hand is, of gewoon zelf een klein stukje wil lopen. Allemaal gedachten die op geen enkel stukje informatie gebaseerd zijn. Ze loopt langzaam en loopt op de rekken af die buiten bij het Kruidvat staan. Gelijk schieten mijn gedachten naar de keer dat ik binnen betaald had en buiten een pak WC-rollen kon pakken, dat voelde heel gek terwijl ik niets vreemds deed.

Ik zie haar een groot pak wc-rollen in de tas stoppen die op de zitting van haar rolstoel staat. Ik kan de neiging niet weerstand en keer mij, zodra ik haar gepasseerd ben, om en kijk of ze de winkel ingaat. Ze propt het goed weg, ik loop langzaam achteruit en blijf gebiologeerd kijken….gaat ze de winkel in…..?

Maar nee ze loopt, al snuffelend in de andere rekken quasi onschuldig, gewoon door. Ik ben perplex. Een heterdaadje, zomaar op klaarlichte dag.

En dan gaat het bij mij van binnen te keer. Ga ik haar aanspreken? Moet ik iets roepen? Zie je het voor je? Houd de dief!!!

Maar ik doe niets, ik draai mij langzaam om en mijn hersenen kraken bij het oplossen van dit dilemma. Want natuurlijk mag ze niet stelen, maar het Kruidvat zet die bakken onbewaakt buiten op de stoep en houd zelf geen oogje in het zeil. Moet ik dat dan doen? Daarbij schiet ook de gedachte door mijn hoofd dat als je een groot pak WC-rollen van €1,97 moet stelen, dat het dan misschien wel heel slecht met je gaat. Moet ik haar verklikken?

Ondertussen is de vrouw in kwestie de hoek al omgeslagen en uit beeld verdwenen.

Ik loop de bibliotheek in en haal het door mij gereserveerde boek. Als ik weer langs het Kruidvat loop blijf ik denken; heb ik hier nu goed aan gedaan? Had ik haar moeten aanspreken? Zou je iemand moeten aanspreken die het misschien heel moeilijk heeft? Had ik bij het Kruidvat naar binnen moeten gaan en het pak WC-papier voor haar moeten betalen? Misschien was dat de meest elegante beslissing geweest.

Ik vind het een vreselijk dilemma en ben er tot op de dag van vandaag nog niet uit of ik juist gehandeld heb.

Hoge nood

Het is zaterdag en druk in Pulchri, de thee heeft mijn blaas gevuld en dus even een bezoekje aan de wc.

Terwijl ik plaatsneem op het porselein hoor ik twee vrouwen de wc-ruimte binnenkomen. Ze zijn druk in gesprek, ik kan ze niet zien maar herken een van de stemmen.

“Wat een drukte he, jeetje zoveel mensen en dan willen ze natuurlijk ook allemaal vooraan”, “nou dat zijn we hier wel gewend hoor, bij elke grote opening is het hetzelfde liedje”.

Terwijl ze met elkaar in gesprek zijn gaan ze kennelijk allebei ook gelijktijdig naar de wc want ik hoor twee deuren open en dicht gaan en de stemmen klinken anders, ze zetten het gesprek ondertussen door. Ik vertraag mijn wc-bezoekje en blijf nog even zitten want ik vind dit wel komisch. Eens kijken hoe lang dit gesprekje duurt.

De ene vrouw blijft doorpraten over van alles en nog wat, de ander zegt zo nu en dan ja en humt wat ten antwoord, kennelijk voelt het voor haar toch wat ongemakkelijk om via de wc met elkaar in gesprek te blijven en laten we eerlijk zijn echt ontspannen kun je dan natuurlijk ook niet.

Dan hoor ik degene die niet veel gezegd heeft verontschuldigend zeggen: Dat moet je straks nog maar een keertje vertellen want ik heb niet alles meegekregen.

Ik schiet zachtjes in de lach, ja daar kan ik mij wat bij voorstellen.

“heb je Esther al gefeliciteerd” volgt er toch nog vanachter de deur “Ja” klinkt het kort en dan wordt er doorgetrokken, eerst door de een dan door de ander. De beide deuren hoor ik opengaan en er wordt nu weer druk doorgekletst en handen gewassen. Ook ik kom de wc uit en ga mijn handen wassen, omdat ik mijn lachen niet kan inhouden geef ik aan dat ik uit hun conversatie begreep dat de nood om te babbelen voor de een hoger was dan om te plassen. De beide dames krijgen hiervan de slappe lach en het is maar goed dat ze naar de wc zijn geweest want anders…..

Nu is het voor mij duidelijk waarom vrouwen vaak tegelijk naar de wc gaan (ik heb dat nooit gedaan), dan kunnen ze nog gezellig even doorbabbelen. Het aangename met het noodzakelijke combineren heet dat geloof ik. Hoge nood dus.