Poen poen poen poen

Het liedje gaat verder met :’t zal je gedacht zijn wat je allemaal met poen kan doen’.
Maar dan moet het natuurlijk wel op je rekening staan! Door een ongelukkige digitale verwerking bij een van de grote banken van Nederland was er een heleboel poen ineens verdwenen. Ooit gebeurde dat bij mij door een creditcardbetaling toen we nog met van die doorslag velletjes werkte. Op vakantie in een restaurant betaald en de creditcard namen ze mee naar achteren en rits rats ze hadden een aantal extra velletjes afgedrukt. Teruggekomen in Nederland werden er een maand later flinke bedragen afgeschreven. Ik werkte toen nog bij een bank en wist de paden te bewandelen om het teruggedraaid te krijgen, het was ook duidelijk dat ik niet getekend had op de velletjes en ik had de creditcard nog in mijn bezit. Maar toch heeft het een aantal maanden geduurd voordat het bedrag teruggestort was.

Ook nu staan dus een heleboel mensen rood, het betreft namelijk drie miljoen transacties!
Er wordt door de bank al aangegeven dat men daar geen debetrente voor hoeft te betalen, de vraag die bij mij rijst is hoe ze dat gaan regelen. Want debetrente is automatisch ingeregeld en hoe scheid je dan een groep waarbij het bedrag dubbel is afgeschreven van de groep die gewoon rood zijn komen te staan door hun eigen uitgave-patroon. Gelukkig hoef ik daar niet over na te denken en bankier ik niet bij die bank.

Maar mijn ouders bankieren daar wel en aangezien ik voor hen de financiën in de gaten houd leek het mij verstandig even op de rekening te kijken of zij ook slachtoffer waren geworden. En jawel hoor ook bij hen was er een bedrag dubbel afgeschreven. Gelukkig was het bedrag ook alweer teruggestort, het lijkt erop dat het toch nog redelijk snel gecorrigeerd is. Opgelucht belde ik mijn ouders want zij zitten regelmatig naar het nieuws te kijken en ik kon mij voorstellen dat zij er zich zorgen over zouden maakten. Ik bel en krijg mijn vader aan de lijn, ik vertel hem het hele verhaal en dat zij inderdaad ook behoren tot de groep die getroffen zijn door de dubbele afschrijving maar dat het inmiddels al opgelost is. Mijn vader klonk tevreden met het nieuws maar wilde toch nog even weten om welk bedrag het ging. Nou Pap het was € 7,74 bij de Bruna in de Fahrenheitstraat. We moeten er samen smakelijk om lachen.

Zo’n dag

Daar zit ik dan en de meldingen, plaatjes en evenementen rondom Internationale Vrouwendag vliegen mij om de oren. Eerlijk? Ik heb er niet zoveel mee. Want als je het dan toch over gelijkheid wilt hebben waarom is er dan geen Internationale Mannendag? Het voelt toch weer als het in een hokje stoppen van mensen.

Heb ik er dan in mijn carrière nooit last van gehad dat ik niet hetzelfde behandeld werd als mijn mannelijke collega’s in de financiële dienstverlening? Ja vroeger, ik wist dat ik gewoon veel duidelijker moest laten zien dat ik geschikt was voor de functie anders was een promotie buiten bereik. Last van een glazen plafond? Ja ook, mijn direct leidinggevende vond het maar niets een vrouw op de hypotheekafdeling waar alleen maar mannen zaten. Maar ik vond een bankdirecteur die net zoveel redenen voor vond als tegen en besloot om mij toch die baan te geven. Kreeg ik hetzelfde betaald als mijn mannelijke collega? Vast niet maar dat had ook andere redenen, hij was al veel langer hypotheekadviseur en stukken ouder dan ik. Bij de bank werkten we met salarisschalen en daar werd je op ingedeeld. Werden mannen stelselmatig hoger ingedeeld? Geen idee en ik hield mij daar ook niet mee bezig, ik wilde mijn werk goed doen en als mijn werkgever niet een salaris bood waar ik tevreden mee was dan nam ik de baan gewoon niet aan.

Inmiddels werk ik al jaren met veel plezier in mijn eigen bedrijf dat ik samen run met een man, op basis van gelijkheid en 50/50 verdeling. Toch ben ik van mening dat mannen en vrouwen gewoon niet helemaal gelijk zijn en elkaar daarom zo mooi kunnen aanvullen. Waar de een strak en streng kan zijn heeft de ander de ruimte om flexibel en meelevend te zijn. En dat kan in iedere situatie verschillen, dan ik dan hij en zo zeilen wij door het werkende leven.

Natuurlijk ben ik mij ervan bewust dat in een heleboel gevallen die gelijkheid er niet is en dat er nog heel wat stappen genomen moeten worden om die gelijkheid als normaal in de maatschappij te zien. Onafhankelijk van welk geslacht je bent, welke etniciteit je hebt en of je wellicht een beperking hebt, je verdient loon naar werken! Als dat nou de leidraad wordt binnen de arbeidsmarkt dan zijn we in 1 klap van al dat “ja maar hij” af!