Het grote gebaar

Ineens viel het mij op, er zijn kleine dingen in het leven die ergernis of gemak kunnen veroorzaken. Een van die kleine dingen is richting aangeven. Het is sowieso lekker als iemand aangeeft waar hij of zij naar toe wil maar vooral in het verkeer is dat heel erg prettig.

Op een ochtendritje naar kantoor viel het mij weer op. De automobilisten die tijdig richting aangeven, zij die dat doen op het moment dat ze die richting al uitgaan en degenen die het rotsvaste vertrouwen hebben dat de andere weggebruikers wel kunnen ruiken wat hun volgende manoeuvre gaat worden. Niks nieuws onder de zon en ja de ergernis blijft maar wat doe je eraan, een standje geven?

Ook zijn er nogal wat verschillende manieren van hand uitsteken. Je hebt de fietser die de arm strak en weids recht uitstrekt in de richting van de te vervolgen weg, de fietser die dit ook doet maar de arm schuin naar boven of naar beneden houdt. En dan de fietser die het stuur niet los durft te laten, daar gaat een vingertje van het stuur en jij moet daar dan alert op zijn want wee je gebeente als je het niet gezien hebt en ze over je motorkap rollen. Jij bent dan de sigaar want zij zijn de ‘zwakkere verkeersdeelnemer’ en dus eigenlijk altijd onschuldig. Sterker nog ze hoeven maar gewoon om te vallen naast je auto, zonder dat er sprake is van een botsing, omdat ze geschrokken zijn van je knipperlicht terwijl je gewoon stilstaat, je bent als sterkere verkeersdeelnemer schuldig!

Terug naar de gebaren, de elleboog in de zij en wijzende vinger, de hand omhoog en de opgestoken duim als je gestopt bent omdat je je afvraagt waar de fietser heen wil.

Hoe komt het dat de een zo duidelijk richting aangeeft en de ander gedachteloos (of geheel opgaand in de Smartphone) door het verkeer laveert? Is het nature of nurture?

Of zou het te maken hebben met eerdere ervaringen? Zij die aangereden zijn steken voortaan heel duidelijk hun hand uit en zij die dat (nood)lot nog niet ten deel is gevallen wagen het erop?

Laat het grote gebaar zich ook in het verkeer manifesteren, duidelijkheid is veiligheid!

plaatje van Veilig Verkeer Nederland

 

 

Pulchri, 170 jaar

170 jaar tegen de klippen op tekenen en schilderen en inmiddels ook boetseren, beeldhouwen, video- en fotografie en installaties. Als er in die 170 jaar één ding niet is veranderd dan is het dat de Vereniging om verjonging schreeuwt. Misschien niet 170 jaar maar toch. En dit jaar dan eindelijk het jeugd- en jongerenlidmaatschap. De oplossing? Jong geleerd is oud gedaan, wie hier als kind rondliep komt vaak terug en wordt lid. Maar wat is er nog meer nodig om deze Vereniging de volgende 170 jaar te doen doorstaan? Is het de drempel voor exposeren die voor kunstenaarsleden naar beneden moet, vooral openingsdrankjes kosten menig (jong) kunstenaar de kop. Ook de sociëteit schiet te kort, slechts zelden kunstenaars gezamenlijk zien eten en over kunst filosoferen, elkaar uitdagen, inspireren. De liefde voor de kunst gaat ook door de maag! Een eenvoudige lekkere hap tegen redelijke prijs, het wordt gemist. Het huis van Mesdag weer voor de kunstenaars! Weg gezapigheid! Welkom kruisbestuiving, synergie en inspiratie! Kunst op nr. 1!

 

foto door Pulchri

Deze column van maximaal 170 woorden heb ik geschreven voor de wedstrijd in het kader van de 170ste verjaardag van Pulchri Studio. Van alle 25 deelnemende columns is een klein handzaam boekje verschenen.